Ben diyeyim bir siz düşünün çok yıllar önce küçük bir kız çocuğu yaşarmış,
Bu kız çocuğu çok mu çok sevimliymiş ama pek fazla gülümsemezmiş.
Annesi kızının gülmesi çok ama çok mutlu olması için herşeyi yapmasına rağmen kız çocuğu adını da söyleyelim; Buse Çiçek hep somurturmuş. Özellikle sabahları çok mutsuzmuş kalkmak istemezmiş yatağından.
Gün içinde biraz dağılırmış mutsuzluğu. Öğlen yemeğinden sonra biraz açılırmış ve bir çiçek gibi akşamüstü içine kapanıveririmiş. Annesi dermiş ki;
-A benim küskünçiçeğim, Busem gülümse...
Sonra zaman geçmiş Buse beş yaşına yaklaşmış, bir gün bir arkadaşı olmuş. İsmi İnci'imiş. İnci ile öyle bir arkadaş olmuş ki, artık az da olsa gülümsemiş Buse.
İnci ile en sevdiği şey, İnci´nin ona küçücük ağzıyla hikayeler okumasıymış. İnci bir gün ona bir hikaye okumuş ve neredeyse Buse´nin gizemli üzgünlüğü hafiflemiş:
İnci'nin ona anlattığı hikaye şöyleymiş:
Dünyamızda adalar, kıtalar vardır ve de denizler. Eğer denizler görmediyseniz orada küçük balıklar kadar büyük balıkların da olduğunu bilirsiniz.
Bir küçük çocuk da böyleymiş. Bir deniz kasabasında yaşıyormuş. Denizin yanına gelirmiş ama denize girmezmiş. Denize girmekten korkuyormuş, oradaki büyük ve küçük balıkları bilse de...
Biraz daha boyunun atıp denize gireceği günleri özlüyormuş ama en korktuğu köpekbalıklarıymış. Yalnızca bir kere resmini gördüğü bir köpek balığı rüyalarına girmiş. Bir bavulun içindeymiş köpekbalığı, iyi yürekli bir balıkçının onu diğer balıklarla avlayıp bir kasabaya getirdiğini duyan çocuklar koşturarak balıkçının evine gelmişler. Türlü türlü balıklar
varmış adamın bavulu içinde, rengarenk, simli kafalarıyla canlı canlı oynaşıyorlarmış hala, çocuklar balıkçıya yalvarınca balıkçı da dayanamayıp tüm canlanabilecek balıkları denize geri bırakmış, köpekbalığı hariç. Onu gururla o kocaman bavulda saklıyormuş balıkçı. Çocuklardan köpekbalığından en korkanı, balıkçının yanında kalmak istemiş o gece. Balıkçı izin vermemiş onu evine yollamış. Çocuğun aklı fikri köpekbalığındaymış en büyük korkusu kalkıp tüm kasabayı yutmasıymış...
Çocuk kendi kendine söz vermiş, eğer ertesi gün balıkçının evine gidip de köpekbalığını zararsız görürse artık köpekbalıklarından da bütün büyük balıklardan da korkmayacakmış, korkusunun üstüne gidecekmiş...
Ertesi gün olmuş, balıkçının evine gitmiş heyecanla köpekbalığını sormuş. Balıkçı onun artık deniz kadar uyuduğunu söylemiş. Çocuk neşeyle çıkmış evden, sevine sevine denize doğru koşmuş. Üstelik arkadaşlarının da orada yüzdüğünü görmüş.
İster büyük balıklar, ister küçük balıklar deniz bizim de evimizdir demişler...
Hatta bir tekerleme uydurmuşlar:
"Büyük balıklar
Küçük balıklar
Hadi kaçılın dalgalar
Geldi bizim çocuklar"
İnci'nin hikayesi buydu...
Bu hikaye Buse Çiçek´i sevindirmiş, nedense hiç gülümsemediği kadar gülümsetmiş. Çünkü Buse artık rüyalarına giren tüm köpekbalıklarından ve kaybetmeyi korktuğu bir çok şeyin ürküntüsünden kurtulmuş. Birden gülümseyerek küçük elleri ile İnci´ye sarılmış.
Buse çiçekler gibi gülümsemeye başlamış....
Masal mı bu biter, yeni bir masal kıpkırmızı bir nar gibi gülümseyince yine uçarak gelir...
ASiMELEK
kadir36
