Üşüyorum...
Sensiz daha karanlık burda geceler, korkuyorum. Yıldızlar soluk gecelerde, bense yine aynı dertte, sende... Her an seni düşünmek ne kadar zor... Başım,vücudum, heryerim ağrıyor, yorgunum.
Seni düşünmekten, özlemekten, beklemekten sana ait ne varsa yıkıp gittiğin ve sana dair ne varsa beslediğim hepsi birer nöbetçi kapımda
Senden kurtuluş yok bana. Onlar mı bırakmıyorlar yoksa ben mi gitmek istemiyorum? bilmiyorum...
Bilmek neye yarar ki bunca vakitten sonra Seni kaybettim!!!
Kayıp gittin avuçlarımın arasından. Yerin doldurulmaz, acın unutulmaz.
Bu yaralar nasıl iyileşir, orası mechul, bir de canımı nasıl yakıyor bu yaralar bir bilsen..
Ama yine de umudum var vuslata dair. Nedensiz olsa da, kendimi kandırıyor olsam da, var...
Belki o da üzgündür diyorum, onun da yaraları kanıyordur...
Ya seviyorsa diyorum, ya seviyorsa? Geç mi kaldık herşey için, bitti mi hikayemiz?
Cevap yok...
Ama yine de şunu bilmelisin;
Bana gözyaşı borçlusun...
ÜŞÜYORUM SENSİZ...
ASiMELEK
