deli dolu geçtik ates hatlarindan
sevgim korkuyla beraber büyüdü içimde
sevdikçe korktum
korktukça daha çok sevdim
er geç birbirini bogacakti bu duygular biliyordum
neden sonra farkina variyor insan
ayagina takilan bütün taslari
yoluna kendi dösediginin
senin yarinlara inancin benden yüklüydü
daha cesaretliydin
plani çatilmamis yarinlara ektigin umutlar
er geç açacakti biliyordun
deli sevdali çocuk ruhumun
nicelerinin ugruna kiyametler kopardigi
degersiz degerlere sirt dönmüs güvenli safliginda
bir sonsuzluk buldun kendine
ve hayatimizin resimlerini çizdin duvarlarimiza
sonra birden
yesil bir kentte
ilik bir yaz gecesine astin beni
sevdali ömrümün dakikasi bes para etmedi
ödedim
cümlelerim seni tasimaktan yorgun düstü
son sözün
ve son anin efendisi olmaya bilenmis yüregine yenildim
geçmisten nefes alip geçmise nefes verdim
an1lar kemirdi yüregimi
felç oldu hislerim
zamanin çoktan dibe çöktügü kum saatimin belinden
tek bir saniye bile süzülmüyordu
ters çevirmeye cesaretim yoktu
çünkü yeniden baslayacak bir hayatin
korkagi olmustum
asklarin sonrasinda hüzün vardir
ya sen hüznü bogarsin
ya da hüzün seni bogar
ama birisi kanatlarini kirarsa eger
yarali kus rolüne soyunacagina
yürümeyi denemelisin
hayata dönmelisin
bunlari düsünebilmek bile kendime dönüsümdü
ve sonunu infaz ediyordu içimde
o gece yüregimden sag çiksaydin eger
ölen ben olurdum
o gece
hayatin lekesiz bir aninda
seni intihar ettim
Simdi katil benim
artik güncemde bir bosluksun
yavas yavas taze anilarin altina gömülüyorsun
ve sana ait sandigim her seyin
aslinda benim oldugunu ögreniyorum
hiçbir duygunun tek ilhami degilsin
kendimi kesfettikçe
seni kaybediyorum
ve ufkuma sensizligi
korkusuzca geriyorum
ASiMELEK
