Ben suskunluğunun esiriyim.
Konuşmayan sözcüklerinin,
gözlerine yansıyan tarafının esiriyim.
Bana bakmayan gözlerinin,
gizliden gizliye izleyen bakışlarının...
Seni hep bir şeylerden saklayan yanım,
gece uyuduğunda sevgimi
avazım çıktığı kadar bağırarak,
tüm Dünya'ya haykıran yanım...
Yüzüne sessiz çığlıklarımla
haykırmanın huzur dolu hırçınlığında,
kendimi kaybetmemek için
derin bir nefes daha çektim kokundan.
Ellerini tuttum sıkıca
ve senin yaptığın gibi,
yanaklarımı ellerinin
sıcaklığına yerleştirdim.
Biliyor musun?
Kendimi kandırıyorum ben.
Sen hiçbir yerde yoksun.
Aslında yokluğunu
oyunlarımla kapatmaya çalışıyorum.
Sen varmışsın gibi
masaya iki tabak yerleştiriyorum.
Hala sevdiğin yemekleri yapıyorum
biliyor musun?
Gece yatağa uzandığımda
düşlerinin binbir tanesiyle
süslüyorum uykularımı.
Seni beklerken,
resimlerinle konuşuyorum,
bazen kavga ediyorum onlarla.
Evet farkındayım,
ben hala anılarımı toparlamaya çalışıyorum.
Hala uykumu yastıklarla boğup,
gözlerime bir kibrit çöpü daha koyarak
seni bekliyorum.
Bir gün bu kapının çalacağını
ve senin geleceğini düşündükçe,
içimdeki uçurtmaların
hepsi dans ediyor benimle.
Seni beklerken umutlarımın
en beyazını giyiyorum üstüme.
Seni beklerken renklerle boğuşuyorum.
Anladım,ben gene kendimi kandırıyorum...
Gelmeyeceğini bile bile
umutlarımla,hayallerimle dalga geçiyorum.
Artık senden başkasına
verecek sevgim,enerjim,sabrım kalmadı.
Yokluğunda,sığınabileceğim,
oyunlarla avunabileceğim
bir ben kalmadı.
Düşünüyorum da
aramızdan neler geçmiş,
ben nelere bürünmüşüm.
Kendim olmak bir yana
ne yalanlar geçmiş kimliğimden.
En çok hangi kimliğimi sevdin
çok merak ediyorum.
Yokluğumu mu?
Varlığımı mı?
Yoksa sana esir olan yanımı mı?
Yalvarışımı mı sevdin en çok?
Sana dalıp giden gözlerimi mi sevdin?
Yoksa kaybetme korkusuyla
her gün eriyip giden tarafımı mı?
Şehrine geldim senin
hatırlıyor musun?
Yoksa oradaki
yabancılığımı mı sevdin benim?
Sana karşı olan acizliğim,
sevgimin umutsuzluklarla
yok olup giden tarafı
ve baştan başa her tarafı sen olan
yaşam kaldı elimde...
Gelgitlerden yorulmuş bir beden,
konuşmayı unutmuş sözcükler kaldı.
Hayatımda ne varsa tükettim senin için.
Kendime ve insanlara olan güvenimi;
sana olan sevgimdeki inancımı,
o iki kelimenin anlamını...
Hatırlıyor musun sevgili,
bana kızdığın zamanlarda
kendi şehrine git derdin.
Yalvarışımın çığlıklarını
hatırlıyor musun?
Sonra geçerdi kızgınlığın,
yanına çağırırdın beni.
Gel derdin gelirdim
ve yeniden giderdim.
Bana varlığımdan bahsettiğin zamanlarda,
birkez daha kovulurdum
Dünya'ndan.
Varlığımdan rahatsız olmadığını,
hatta sadece varlığımın olmasının
sana yettiğini söylerdin.
Bana olan ilgisizliğini böyle açıklardın.
Yokluğumda ise
beni özlediğini söyler,
geldiğimde varlığımın sana verdiği huzurla,
beni tek başıma
gecenin karanlığına iterdin.
İşte,gelgitler arasındaki kayboluşum
ilk burada başladı.
Anladım;
ben gene kendimi kandırıyorum...
Artık beklemenin o korkunç karanlığını
yaşamaktan vazgeçip,
senin beni her terk edişinde attığın
o dipsiz kuyuya ben atıyorum kendimi.
Çünkü çırpındıkça
biraz daha batıyorum yokluğuna.
Seni sevebilmek için
verdiğim çabalarımı
gene seninle tüketiyorum.
Artık senin varlığını,
yokluğunla birleştirip
tozlu raflara kaldırıyorum.
Nasıl olsa ikisi de aynı...
Varlığında yokluk,
yokluğunda beklentilerin en zehirlisi...
Sana ise renklerin en koyusunu,
yokluğumu bırakıyorum.
Sana sadece
sevgimin
en siyahını bırakıyorum.....
Varlığında yokluk,
yokluğunda beklentilerin en zehirlisi...
Sana ise renklerin en koyusunu,
yokluğumu bırakıyorum.
Sana sadece
sevgimin
en siyahını bırakıyorum.....
Varlığında yokluk,
yokluğunda beklentilerin en zehirlisi...
Sana ise renklerin en koyusunu,
yokluğumu bırakıyorum.
Sana sadece
sevgimin
en siyahını bırakıyorum.....
BEN SUSKUNLUĞUNUN ESİRİYİM...!!!
ASiMELEK
